Tijdens deze paasvakantie kom ik er elke dag wel één of meerdere keren voorbij in mijn tocht van en naar de bibliotheek. Wat moet u volgens de KULeuven doen in geval van brand?
- Roep: brand! brand!
Roepen dus. Brand! Braaand! BRAAAND! IK WIL NOG NIET STERVEN! Met andere woorden: als het brandt, zaai meteen paniek. Hits iedereen op en hopelijk loopt de ontruiming dan een stuk vlotter. - Blus: één poging
Onderneem toch altijd één poging om te blussen, want die oude boeken zijn meer waard dan een mensenleven. Het blusapparaat ligt ergens verstopt tussen de boeken. - Waarschuw de hulpploeg op (32).22.22 en zeg adres, verdieping, kamernummer
Buitenlanders moeten twee cijfers extra draaien? Adres: GBIB. Verdieping: 91. Kamernummer: L02.08. Tafelnummer: 03.14. Moet ik het nog eens herhalen? - Wacht kalm op hulp
Binnen of buiten? Mag ik het gebouw eigenlijk wel verlaten als het brandt? En hoe kan een mens nog kalm blijven na al dat geroep?
5 REACTIES
1. Stil verzwijgen dat het brandt is gewoonweg lomp. Ook ben ik er zeker van dat het toegelaten is iets anders te roepen. Het zou overkill zijn om alle toegelaten uitroepen op te sommen.
2. Die plakkaten hangen zowat in ieder KUL-gebouw omhoog. Ook in de residenties, bv cité, waar 1 bluspoging meestal voldoende is.
3. Ik denk dat ge nog niet helemaal mee bent met de telefoonnummers van de KUL. Die 32 komt van de nummers die vroeger weggelaten mochten worden voor de interne nummers op de KUL-telefoonlijnen. Tegenwoordig hebben de interne lijnen een 5-cijferig nummer dat je van buitenaf ook kan bellen door er 016/3 voor te bellen.
Het is voor de brandweer ook altijd handig om te weten waar er een brand geblust moet worden.
4. Liever paniekerig rondschreeuwen? De mens heeft genoeg ontwikkelde instincten om niet in een vlammenzee te gaan staan. Mensen die dit niet snappen, bewijzen onze genenpoel een dienst door in het vuur te blijven staan.
Ik moet vooral lachen om de talrijke credits onderaan: design, agfachrome, fotogravure, drukkerij… Alsof het een kunstwerk is waar mensen zes jaar lang aan hebben gewerkt.
Dit past uiteraard perfect in de algemene KUL-strategie: bij het invoeren van een nieuwe huisstijl, behouden we voor minstens de helft van onze communicatie nog steeds de oude vorm. Dit verspreiden over dertig jaar verzacht de overgang voor de conservatieven onder ons (te weten: professoren van +60).
Vergelijk de drie generaties stijlen en kleurenpaletten die nog steeds actief zijn: een jaar oud, nog ouder, bejaard, prehistorisch. Het voorlaatste voorbeeld, jawel, van een dienst informatica.
hihi onze prof voor religie heeft de voorschriften die er lagen voor de prof ook even voorgelezen. Je moest eerst een 5-tal minuten wachten als het signaal afging. Dan moest je luisteren naar de prof. Deze zou dan zeggen: neem allemaal maar rustig alles mee en begeef u naar buiten. (dan waren er nog enkele zaken die moesten meegedeeld worden) Hijzelf mocht het lokaal pas verlaten als iedereen buiten was en hij alle puntjes had overlopen. De arme man concludeerde al snel dat wij als studenten geen 5 minuten naar de sirene zouden luisteren en dat hij daardoor nooit de vooropgestelde regels zou kunnen naleven…
Gewoon weglopen als het brandt. -_-
En buiten roep je BRAND BRAND BRAND.
& dan laat je de andere bellen omdat jij in ‘shock’ bent. :]
Om maar te zwijgen over de verzamelpunten : hoe dichter bij het gebouw, hoe liever… kwestie van de brokstukken nog te kunnen helpen opvangen als ‘t ontploft, geloof ik.