site stats

Neveneffecten, de tweede serie bekeken

Neveneffecten: De Landing

Nu drie van de vijf nieuwe afleveringen van Neveneffecten op Canvas uitgezonden zijn en elk daarvan minstens tweemaal mijn gezichtsveld is gepasseerd, is het tijd om enkele bedenkingen neer te pennen en een vergelijking te maken met de eerste reeks. Op het eerste gezicht ziet alles er beter en professioneler uit, iets wat de Neven zelf al aanhaalden en wij enkel maar kunnen bevestigen. Special effects zijn meer en beter aanwezig (die worden overigens alle ontwikkeld door Koen, één-van-de-vier) en dat maakt dat alles er een pak echter en volwassener uit gaat zien. Het heeft ook een keerzijde: het charmante amateurisme uit de eerste serie is nu ei zo na verdwenen.

Wat de inhoud betreft, merk ik persoonlijk beduidend minder spontane lachsalvo’s dan in de eerste 8 episodes. De moppen zijn soms een beetje te simpel naar mijn mening (de sluiting van Sint Vilvoorde of het sterk Hans-Teeuwengetinte “ik denk dat je ouders gescheiden zijn door jou”), iets waar de eerste reeks minder last van leek te hebben. Er zijn nog steeds bijzonder grappige vondsten (het babybelletje uit de eerste aflevering of “ik kan niet vliegen!” uit de laatste), maar ze lijken wat minder vertegenwoordigd. Misschien wil het viertal de serie opentrekken naar een breder publiek en geeft het daarom de voorkeur aan kwantiteit: het moppental per minuut is danig opgedreven en de moppen zijn vaak eerder Willy’s & Marjetten dan Neveneffecten I.

Die laatste wending is echter het volste recht van Neveneffecten en neemt niet weg dat de vier nog steeds met kop en schouders boven mijn televisieavond uitsteken (het contrast met het daaropvolgende Comedy Casino Cup kon haast niet groter zijn). Een voorbeeld van hoe ze nog steeds op een eenvoudige manier enorm grappig uit de hoek kunnen komen, is de delegatie van Sadam die in Sint Inc. een bokaal snoep niet kapotgestampt krijgt. Wie in deze serie nogmaals een pluim verdient voor zijn veelzijdige acteertalenten is Jelle: van Filiberke over generaal tot Michiel De Moor, een man die alles kan.

Eindconclusie na drie afleveringen: nog steeds bijzonder sterk, maar net iets minder sterk dan de eerste serie. Of ben ik de enige die er zo over denkt?

      
Geschreven door Ewoud

5 Reacties

  1. Ortwin

    In elke aflevering zitten een paar goede vondsten, maar inderdaad veel minder grappig over het algemeen… Dan liever Willy’s en Marjetten waarin misschien af en toe wat flauwiteiten inslopen, maar waarbij het tempo zo hoog lag dat ik toch iedere aflevering een aantal keer platlag.

  2. Jelle Gordyn

    Zoals ik al typte op een Facebook pagina (wat later verdwijn, negatieve kritiek pikt men precies niet, jammer); ik heb dezelfde mening. Eerste aflevering vond ik zwaar tegenvallen, 2de aflevering was genieten. Ik kies bewust genieten, omdat ik het hele Sint gebeuren een hele mooie gefundeerde docu was, complete absurde nonsens, maar zo opgebouwd dat het ‘geloofwaardig’ lijkt, en niet puur absurd om het absurde. Dit had de eerste reeks ook, maar in de Sint aflevering was het idd allemaal, en je hanteert het beste woord, volwassener. Alleen, het blijft bij genieten, en niet echt plat lachen. Een grijns wel, geamuseerd kijken zeker, maar het overstijgt nergens echt.

    Of het met de ‘professionalisering’ te maken heeft, betwijfel ik. Het enige is wel dat de trukkendoos misschien soms té nadrukkelijk bovenkomt, maar voor de rest lijken het me gewoon de scenario’s die iets te strict worden opgenomen.

  3. Lien

    Zo zie ik het ook. De verhalen zitten goed in elkaar en het ziet er professioneler uit, maar ik mis de (intelligente) grappen die iedere twee minuten op je afgevuurd werden. Het verbaast me dat de Neven overal lijken te verkondigen dat ze het een hele verbetering vinden ten opzichte van hun eerste reeks, maar zij zullen daar met een ander oog naar kijken.
    De acteerprestaties zijn nog altijd sterk, applausje voor Jelle.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *