site stats

The Curious Case of Benjamin Button ***

De tachtigjarige Benjamin Button leert lopen

Het meest geslaagde element aan The Curious Case of Benjamin Button waren de special effects. Sublieme special effects (niet zozeer de make-up) die hoofd- en nevenpersonages in de film verschillende keren opnieuw op een zeer geloofwaardige manier doen verouderen, of in het geval van Benjamin Button: verjongen. En ook onder die dikke lagen make-up en special effects mag u zeer innemende vertolkingen verwachten, met een Cate Blanchett en een Brad Pitt die het allerbeste van zichzelf geven. Maar, daar eindigde het sprookje voor mij.

Iedereen die verzot is op films als Big Fish van Tim Burton, en in mindere mate Forrest Gump, zal The Curious Case of Benjamin Button een meesterwerkje vinden. Big Fish kon me indertijd al niet echt bekoren, en ook deze prent van David Fincher moet ik eenzelfde teleurstellende score toekennen. Net als Big Fish, is het een sierlijke en erg stijlvolle prent geworden, maar met bijzonder weinig inhoud. Benjamin Button is aan het begin van de film een stokoude man met de nodige ouderdomskwaaltjes, maar met het verstand van een kind. Een dementerende bejaarde, dus tot hier toe nog weinig eigenaardigs aan de hand. Curious wordt het levensverhaal van Benjamin Button wel wanneer hij ouder wordt: zijn lichaam verjongt, verstandelijk gaat hij erop vooruit.

Benjamin Button op dertigjarige leeftijd

Bij deze heb ik het volledige verhaal verklapt. Mijn excuses daarvoor. Het ideetje van F. Scott Fitzgerald is zeker niet onaangenaam, maar veel te eenvoudig om er een film van 170 lange minuten aan vast te hangen. De film duurde veel te lang, en mocht gerust met zeventig minuten worden ingekort. Wat David Fincher dan weer van Forrest Gump overneemt, is de vertelstijl. In Forrest Gump is dat de schitterende Tom Hanks die op een bankje in Central Park in New York aan iedereen die het wil horen, terugblikt op zijn boeiend leven, in The Curious Case of Benjamin Button komt die rol toe aan de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) die op haar sterfbed dochter Caroline het veel minder interessante levensverhaal laat voorlezen van haar grote liefde: de curious Benjamin Button. Die scènes in het ziekenhuis bijvoorbeeld mochten wat mij betreft gewoon worden weggelaten: ze bieden geen enkele meerwaarde en zouden de film al met een goed halfuur kunnen inkorten.

De film mag gerust enkele vergulde beeldjes in de wacht slepen (make-up, special effects en nog één of twee Oscars in nevencategorieën), maar hopelijk geen dertien. Voor de meeste categorieën zijn er gelukkig voldoende knappe concurrenten om het The Curious Case of Benjamin Button knap lastig te maken. De Golden Globes en Bafta’s in acht genomen, hoop en gok ik op een klinkende overwinning van het veel betere Slumdog Millionaire… Hieronder vindt u nog de trailer van Benjamin Button, en een kort interessant making of-filmpje over de special effects die werden toegepast om de personages te doen verouderen/verjongen (de ‘contour’ cameratechniek).

      
Geschreven door Stefaan

7 Reacties

  1. Frederic

    hoewel ik slumdog een zeer goeie film vond, met het moet gezegd een beeldmooie Freida Pinto, vond ik the curious case of benjamin button toch beter…

    slumdog vond ik net iets te veel ‘the american dream’ gehalte hebben met op het einde net iets te veel “eind goed al goed” gedoe…

    daarenboven is dit naast Fight Club en Babel nogmaar de derde film waar ik me niet erger aan Pitt’s acteer prestaties, een overwinning opzich dus…

    waar ik je wel gelijk in geef is dat sommige stukken v benjamin button idd een beetje ingekort hadden mogen worden, maar het verhaal opzich vond ik veel origineler dan dat van Slumdog…

    Bij die laatste had ik eerder iets van wow hoe kunnen ze van zo een crappy verhaal zoals “wie wordt millionair” toch nog een goeie film maken (lees: via de flashbacks,de mooie locaties en bovenal de zeer goeie soundtrack)

    maar zoals reeds gezegd vond ik het happy end gedoe net iets te voorspelbaar en storend, daarenboven waren sommige stukken, zoals het terug vinden van Leika,vaak net iets te ongeloofwaardig…

    wat de oscars betreft denk ik dat slumdog wel de meeste kansen heeft van te winnen, net omdat het “the american dream- concept” heeft en dat in de States nu eenmaal populair is en blijft…

    enfin dat de beste mogen winnen, zijn allebei zeer goed dus kga er niet echt van wakker liggen…

  2. Pingback: Omdat het lang geleden is… | Past is prologue

  3. Stefaan

    @peter: Drie sterren toch wel, omdat het onfatsoenlijk zou zijn deze film een onvoldoende toe te kennen. Een te simpel verhaaltje om een film van bijna drie uur aan vast te hangen, maar daarnaast wel zeer goede acteerprestaties, knappe special effects, enkele geestige stukjes tekst, en ook de muziek viel me niet tegen. Maar na anderhalf uur mocht hij wat mij betreft afgelopen zijn.

  4. Pb

    Film begon goed, maar duurde inderdaad meer dan een uur te lang naar mijn gevoel. De scènes in het ziekenhuis waren overbodig en Benjamin had voor mijn part al een twintiger mogen zijn na een uurtje, terwijl hij toen nog vrijwel bejaard was!

    Wel prachtig in beeld gebracht, enorm mooie sfeer gecreëerd en mooie decors. De scène met de duikboot die hen beschoot was heel chique gefilmd!

  5. Femps

    Ze mochten idd een uurtje geknipt hebben in de film. Ik denk dat het vooral zo langdradig leek, omdat er niet echt een climax zit in het verhaal. Het blijft gewoon twee uur lang op hetzelfde ritme vertellen, zonder tot een hoogtepunt te komen. Halverwege de film weet je ook al hoe het gaat eindigen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *