Het meest geslaagde element aan The Curious Case of Benjamin Button waren de special effects. Sublieme special effects (niet zozeer de make-up) die hoofd- en nevenpersonages in de film verschillende keren opnieuw op een zeer geloofwaardige manier doen verouderen, of in het geval van Benjamin Button: verjongen. En ook onder die dikke lagen make-up en special effects mag u zeer innemende vertolkingen verwachten, met een Cate Blanchett en een Brad Pitt die het allerbeste van zichzelf geven. Maar, daar eindigde het sprookje voor mij.

Iedereen die verzot is op films als Big Fish van Tim Burton, en in mindere mate Forrest Gump, zal The Curious Case of Benjamin Button een meesterwerkje vinden. Big Fish kon me indertijd al niet echt bekoren, en ook deze prent van David Fincher moet ik eenzelfde teleurstellende score toekennen. Net als Big Fish, is het een sierlijke en erg stijlvolle prent geworden, maar met bijzonder weinig inhoud. Benjamin Button is aan het begin van de film een stokoude man met de nodige ouderdomskwaaltjes, maar met het verstand van een kind. Een dementerende bejaarde, dus tot hier toe nog weinig eigenaardigs aan de hand. Curious wordt het levensverhaal van Benjamin Button wel wanneer hij ouder wordt: zijn lichaam verjongt, verstandelijk gaat hij erop vooruit.

Bij deze heb ik het volledige verhaal verklapt. Mijn excuses daarvoor. Het ideetje van F. Scott Fitzgerald is zeker niet onaangenaam, maar veel te eenvoudig om er een film van 170 lange minuten aan vast te hangen. De film duurde veel te lang, en mocht gerust met zeventig minuten worden ingekort. Wat David Fincher dan weer van Forrest Gump overneemt, is de vertelstijl. In Forrest Gump is dat de schitterende Tom Hanks die op een bankje in Central Park in New York aan iedereen die het wil horen, terugblikt op zijn boeiend leven, in The Curious Case of Benjamin Button komt die rol toe aan de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) die op haar sterfbed dochter Caroline het veel minder interessante levensverhaal laat voorlezen van haar grote liefde: de curious Benjamin Button. Die scènes in het ziekenhuis bijvoorbeeld mochten wat mij betreft gewoon worden weggelaten: ze bieden geen enkele meerwaarde en zouden de film al met een goed halfuur kunnen inkorten.

De film mag gerust enkele vergulde beeldjes in de wacht slepen (make-up, special effects en nog één of twee Oscars in nevencategorieën), maar hopelijk geen dertien. Voor de meeste categorieën zijn er gelukkig voldoende knappe concurrenten om het The Curious Case of Benjamin Button knap lastig te maken. De Golden Globes en Bafta’s in acht genomen, hoop en gok ik op een klinkende overwinning van het veel betere Slumdog Millionaire… Hieronder vindt u nog de trailer van Benjamin Button, en een kort interessant making of-filmpje over de special effects die werden toegepast om de personages te doen verouderen/verjongen (de ‘contour’ cameratechniek).