site stats
Surrogates **

Surrogates **

Bruce Willis als agent Tom Cheers in Surrogates

Ergens in de toekomst wordt de wereld bewoond door surrogates. Dat zijn verbeterde robotversies van jezelf, die je vanuit je luie zetel thuis telepathisch kunt besturen. Wanneer je surrogate iets onaangenaams overkomt, moet je als gebruiker gewoon maar even je brilletje afzetten, en alle ellende is voorbij. Sneuvelt je robot, dan koop je de volgende dag gewoon een nieuw exemplaar. En net als in het populaire Second Life is een knappe vrouwelijke surrogate in werkelijkheid misschien wel some fat dude sitting in a chair with his dick hanging out. Op zich dus zeker geen onaardig uitgangspunt voor een sciencefictionfilm, maar deze prent van Jonathan Mostow (die eerder al experimenteerde met hoogtechnologische mensrobots in Terminator 3: Rise of the Machines) stelde ons toch wat teleur.

Bruce Willis speelt FBI-agent Greer, die samen met zijn collega belast wordt met de moordzaak op een jonge student. Wanneer blijkt dat niet alleen de surrogate, maar ook het origineel thuis daarbij om het leven kwam, start een heuse zoektocht naar de daders achter deze moordpartij. Het gebruik van surrogates lijkt het perfecte excuus om een zwakke film af te leveren. Acteurs gaan met hun opgeschminkte plastieken gelaat schijnbaar een stuk slechter (robotachtiger als u wil) acteren en wanneer de dialogen neigen naar wat meer diepgang, vallen die ondingen gewoon uit. Leuke truc, maar goed, we waren al tevreden dat de robotten hier wat meer spraak hadden dan hun soortgenoten uit Terminator. Jammer ook dat Jonathan Mostow zijn film vrij snel laat verglijden tot een simpele whodunit. Waarom niet wat meer gefocust op die rebellen die in een vrijstaat wonen waar surrogaten niet welkom zijn? Nu zijn dat scènes die werkelijk geen enkele meerwaarde bieden aan het verhaal, maar waar onze held per ongeluk met zijn helikopter in neerstort en daar dan maar even met één arm moet rondhuppelen.

Wanneer de dialogen neigen naar wat meer diepgang, vallen die ondingen gewoon uit. Leuke truc.

Deze behoorlijk dure scienfictionthriller mist ook elke visie op de toekomst. Hoe ziet onze wereld eruit anno 2050? Met welke auto’s rijden we dan rond, en tot wat zullen onze computers in staat zijn? In Surrogates is de toekomst gewoon het heden plus surrogates. Meer niet. Geen knappe futuristische auto’s die rondzoeven op horizontale en verticale snelwegen zoals in Minority Report, maar gewoon een simpele Toyota Prius of Audi A6 van vier jaar geleden, met zowaar nog knopjes in de deur om het autoportier te vergrendelen. De surrogates mogen dan wel hoogtechnologische wezens zijn, de computers zien er anno 2050 nog behoorlijk ongeëvolueerd uit. Met een budget van 80 miljoen dollar was toch wat meer mogelijk geweest, denken we dan.

Maar er zitten ook wel enkele knappe elementen in deze film. De laatste scène bijvoorbeeld waar alle surrogates worden uitgeschakeld, was een indrukwekkend beeld waar gretig gebruik van werd gemaakt in de trailer. Ook het stukje waar enkele surrogates zichzelf een verzetje gunnen door het toedienen van een jack was een leuke vondst, evenals de scène waar agent Greer, de echte (zonder die blonde toupet), afkickverschijnselen vertoont wanneer hij zich voor het eerst in jaren terug op straat begeeft. En wanneer het beeld tegensteekt, gaan we wat meer op het geluid focussen, met name de soundtrack en die was wel erg goed. De orkestrale score van de voor ons tot nog toe onbekende Richard Marvin deed met zijn talrijke vioolintervallen sterk terugdenken aan de score van Wolfram De Marco voor Loft.

      
Geschreven door Stefaan

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *