site stats
Monsters University ***

Monsters University ***

Mike komt aan op de campus.

Pixarfilms zijn het gewoon bedolven te worden onder heuse superlatieven. Dat gaat voor deze Monsters University jammer genoeg niet op. Deze film mist de originaliteit van haar voorganger (Monsters Inc.), en lijkt voor Pixar vooral een gemakkelijke manier te zijn geweest om ook dit jaar een zomerfilm af te leveren.

Het verhaal gaat Monsters Inc. vooraf en laat zien hoe Mike en Sulley elkaar leerden kennen. Dat gebeurde op de Monsters University, waar beide aan dezelfde hoog aangeschreven faculteit les volgen. Dit doen ze elk op hun manier. Waar Mike als overijverige student zich dag en nacht voor zijn studie inzet, vertrouwt Sulley op zijn natuurlijke monsterkwaliteiten en weigert het hele semester lang een studieboek te openen. Wanneer Sulley wel, en Mike niet toegelaten wordt tot de prestigieuze studentenclub Roar Omega Roar, is een confrontatie tussen beiden onafwendbaar. Het geruzie houdt aan en leidt uiteindelijk tot het ontslag van de tegenpolen van de faculteit. Het winnen van de Scare Games lijkt de enige en laatste mogelijkheid te zijn voor Mike en Sulley om hun studiegang terug op te nemen, maar dan moeten ze wel gaan samenwerken.

Spreek ik mijn mond voorbij als ik zeg dat dat laatste lukt? Uiteraard winnen ze die Scare Games, en uiteraard mogen Mike en Sulley – doorheen die spelen uitgegroeid tot echte boezemvrienden – opnieuw gaan studeren. Hier snijden we het hoofdprobleem aan van deze film: haar voorspelbaarheid. Niet alleen het verhaal mist originaliteit, ook het hele universiteitsgebeuren is een te waarheidsgetrouwe kopie van het leven op een doorsnee campus. Studenten aan de Monsters University worden verwacht naar de les te gaan, ’s middags in het studentenrestaurant te gaan eten, ’s avonds stevig uit de bol te gaan, en voor zij die dat willen, zijn er nog een dozijn studentenverenigingen om lid van te worden. De Monsters University waar Mike en Sulley student zijn, voegt aan de echte wereld niets nieuws toe. Ook enige gelaagdheid in de dialogen met de zo kenmerkende knipoogjes naar de volwassen kijker, bleef in deze film geheel achterwege.

OK ontsnapt.

Het voorgaande is natuurlijk het probleem van elke sequel/prequel. De hoofdpersonages en hun karakter zijn gekend, de wereld waarin ze leven, de muziek (…): alles voelt vertrouwd aan. De kans origineel uit de hoek te komen, en de kwaliteit van het vorige werk minstens te evenaren, is automatisch beperkt. Elke prequel/sequel lijkt dan ook vooral een gemakkelijke manier om te besparen, daar een groot deel van het werk al eens gedaan werd, en gewoon gerecycleerd kan worden voor de volgende film. Dat laatste valt – de kwaliteit van de meeste Pixarfilms in het achterhoofd houdend – natuurlijk alleen maar te betreuren. Het lijkt erop dat de motor der creativiteit daar in Emeryville sputtert, of men uit commercieel-economische overwegingen de laatste jaren vooral de voorkeur lijkt te geven aan zwakke sequels/prequels.

Slecht is de film zeker niet. Het was deze keer gewoon ok. En naar de aloude Pixarkwaliteitsnorm is dat ondermaats. Op technisch vlak valt op deze film wederom niets aan te merken, en ook de zin voor details in het beeld is verbluffend. Bemerk zo bijvoorbeeld hoe elke taal zijn eigen versie meekreeg. Bijna al het geschrevene in de film (de naam van de universiteit op de toegangspoort en autobus, Mikes checklist…) werd vertaald naar het Nederlands, of hier in Bayreuth: het Duits. Toch kan dat het gebrek aan creativiteit – nochtans zo aanwezig in het geslaagde paraplu-voorfilmpje – niet verhullen.

Hieronder vindt u ten slotte één van de trailers.

      
Geschreven door Stefaan

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *