site stats
Asterix bij de Picten ***

Asterix bij de Picten ***

Het moet een goede acht jaar geleden zijn dat ik de laatste Asterix wegmoffelde in mijn boekenkast. Dat het album daarbij een stevige kreuk te verduren kreeg, kon me weinig deren. Het geheime wapen was geen album om te koesteren en om de zoveel tijd nog eens opnieuw te lezen. Vier jaar van zijn leven had Albert Uderzo eraan gewijd, en toch miste het album de kracht en finesse van de meeste van zijn voorgangers.

Dat zijn talent zich beperkt tot tekeningen, heeft de stokoude Uderzo intussen goed en wel begrepen. Het nieuwste album in de reeks – in tegenstelling tot Suske en Wiske staat de teller hier nog maar op 35 – werd toevertrouwd aan Jean-Yves Ferri en Didier Conrad, die respectievelijk de tekst en tekeningen voor hun rekening namen. Was de wisseling van de wacht een goede keuze? Zonder enige twijfel. De kwaliteit van de tekeningen doet een strenge controle van Albert Uderzo vermoeden; de kwaliteit van de teksten doet terugdenken aan de tijd waarin René Goscinny nog de plak zwaaide. Alleen al uit de titel van het nieuwe album valt af te leiden dat de makers wensen terug te koppelen naar die sterke beginjaren. Asterix bij de Picten wil zich graag meten met albums als Asterix en de Goten, Asterix bij de Britten, Asterix en de Belgen…

Nadat een Pict (inwoner van Caledonië, het huidige Schotland) aanspoelt op de kusten van Gallië is de interesse van “het dorpje dat we intussen al zo goed kennen” gewekt. Alleen: de Pict zit vast in een ijsklomp, en zelfs na zijn ontdooiing communiceert de man vooral in gebarentaal en door middel van anachronistische liedjesrefreinen. Om zijn verhaal te kennen, moeten de Galliërs de oversteek wagen naar het land der Picten. Nog voor hun aankomst in Caledonië wordt het duidelijk dat de verloofde van de Pict werd ontvoerd door MacAber, de gehate leider van een rivaliserende clan. Met de hulp van Asterix en Obelix, de onontbeerlijke toverdrank en het monster van Loch Ness lukt het hen de aan de gang zijnde clanoorlog te beëindigen.

Asterix bij de Picten is een verdienstelijke comeback. Het hele album zit doorspekt met voldoende, geslaagde grappen die de lezer tot op de laatste bladzijde weten te prikkelen (goed wetende dat door elke vertaling steeds heel wat nuances verloren gaan), die zo uit de pen van René Coscinny konden komen. Maar na vier lange jaren tussen dit en het vorige album mocht het allemaal wat meer zijn. Vooral het verhaaltje miste nog wat complexiteit. De o zo typische confrontatie met de Romeinse aartsvijand bleef uit, ik zocht maar vond bovendien erg weinig hilarische anachronismen, en ook de rol van het monster van Loch Ness mocht wat beter worden uitgewerkt. Het vorige album indachtig, willen we dat alles evenwel graag door de vingers zien, en is Asterix bij de Picten vooral een album dat de goede, oude kant op gaat.

      
Geschreven door Stefaan

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *