site stats
Send in the clowns: wij keken naar F.C. De Kampioenen, de film

Send in the clowns: wij keken naar F.C. De Kampioenen, de film

Het moet een moeilijke circusact zijn: die met de Chinese borden. Eén of andere clown, laten we hem voor de gemakkelijkheid en de nostalgische waarde Bassie noemen, probeert in opperste concentratie maar zonder daarbij zijn publiek uit het oog te verliezen een zestal borden op lange stokken draaiende te houden.

Wat een inleiding, zul je denken, om niet meteen te moeten toegeven dat je naar F.C. De Kampioenen – Kampioen zijn blijft plezant bent gaan kijken. Eigenlijk wel, want hoewel mijn gêne ligt te rentenieren op Dubaï sinds ik op het laatste personeelsfeest en in een te strak paars pak de rol van Hugo Sigal vertolkte, was onze leeftijdsklasse -samen ten onder, wat had je gedacht- zwaar ondervertegenwoordigd in zaal 1 van Kinepolis Leuven. In een geeky bui had ik in de leeftijdsverdeling beslist een omgekeerde Gausscurve herkend, maar Dubaï is ver genoeg dus dat heb ik niet gedaan.

Kampioen zijn blijft plezant

De Kampioenen -inclusief vaste figuranten Snorrie, Warhaar en De Kleurling- worden uitgenodigd om in Zuid-Frankrijk een match te spelen tegen het plaatselijke Saint-Tintin. Een fijne zet om de caféploeg eens op locatie te laten klungelen, maar net als de gammele bus van Costermans Travel komt het verhaal te traag op gang. Wanneer het eerste echte keerpunt aanbreekt en Carmen aan een tankstation ‘vergeten’ wordt, zijn we toch al bijna halfweg en worden in de zaal de eerste kinderen naar het dichtstbijzijnde sanitair afgevoerd. Nadien gaat het plots heel wat vlotter en wordt bij elk kampioenenkoppel in sneltempo een poot vanonder het Provençaalse bankstel gezaagd, om die dan netjes op rij weer vast te lijmen zodat iedereen op tijd voor de grote finale opnieuw vriendjes is. Die grote finale, het bevrijden van Ronaldinho op het feest van de emir, bevat leuke vondsten en drijft het tempo weer wat op. Alleen was het kalf -of zwijn, er was een zwijn!- in dat stadium al even verdronken.

Kampioen zijn blijft plezant

Het moet een moeilijke opdracht zijn: in je scenario zes koppels en een antiquair evenveel aandacht geven en daarbij het totale plaatje entertainend genoeg houden. Eric Wirix is geen Bassie: hij probeert zijn stokjes op tijd en stond wel een extra draai te geven, maar dat belet niet dat er hier en daar een bord sneuvelt en de film zeker een halfuur korter had gemogen.

Als afsluiter vermelden we graag nog Mike Verdrengh en Joyce Beullens, wier namen toch iets groter hadden gemogen dan die van Billie het zwijn (hadden we al gezegd dat er een zwijn was?) én de overdreven productplaatsing. Sponsors als Royco en Telenet worden zo prominent opgevoerd dat we haast teleurgesteld waren toen de catchphrase “Pascalleke, een dagschotel” niet werd gecounterd met de vraag “Met of zonder korstjes?”. Ach, die houden ze ongetwijfeld voor de sequel.

F.C. De Kampioenen – Kampioen zijn blijft plezant **, gezien op 26/12/2013

 

      
Geschreven door Ewoud

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *