site stats
14-18: spektakelmusical op steunwieltjes

14-18: spektakelmusical op steunwieltjes

Het is het gevaar van elke hooggespannen verwachting: ze worden zelden ingelost. Wie de lat te hoog legt en te veel verwacht, blijft al te vaak op zijn honger zitten. Het is precies dat gevoel dat me zaterdag te beurt viel na het zien van 14-18, de nieuwe spektakelmusical van Studio 100 over De Groote Oorlog die ons land precies honderd jaar geleden vier jaren lang in haar greep zou houden.

In deze steek ik de schuld op de vorige musical van Studio 100 die ik (tot tweemaal toe) mocht aanschouwen. Over Daens spraken wij hier alleen maar in superlatieven. In de trappen van vergelijking is dat evenwel de laatste trap die niet meer overtroffen kan worden. En op dat niveau had ik mijn lat gelegd. De berichtgeving over een rollende tribune en levensechte paarden die het podium zouden bestormen, duwde die lat alleen nog maar wat hoger: wat zouden we deze keer te zien krijgen?

Het verhaal van die vier bittere jaren zou elkeen genoegzaam bekend moeten zijn. Is het niet van één of andere uitstap in het middelbaar naar de stad Ieper en de vele kerkhoven in haar omgeving, dan moet het wel zijn van de vele tentoonstellingen, TV-series, boeken, documentaires (…) die de laatste weken en maanden volop op ons los gelaten worden. Deze musical van Studio 100 behoort zonder enige twijfel tot de meer aangenamere herdenkingsfestiviteiten van die Eerste Wereldoorlog.

En toch. Een goede show zou moeten vertrekken vanuit een ijzersterk scenario en bouwt daarrond heen een heus spektakel op. Hier werd schijnbaar in de omgekeerde richting gewerkt: het spektakel stond centraal, het verhaal zelf was de zoveelste variant op dat typische WOI-verhaal: jonge mannen die vol enthousiasme de wapens opnemen tegen de vijand, maar al na enkele maanden de oorlog kotsbeu zijn en vurig verlangen naar vrouw en (pasgeboren) kind. Voeg daar nog de achteruitstelling van de Vlaamse soldaat aan toe en de vaststelling dat ook die Duitsers maar gewone mensen zijn van vlees en bloed die net als ons geen zin hebben in die oorlog, en ziedaar: ons klassiek WOI-verhaal.

Toch was daar af en toe die ene verrassende en beklijvende scène die bijblijft. Ik heb het onder andere over het beeld van de sluizen die in Nieuwpoort worden opengezet en heel het podium (Westhoek) onder water doen lopen en de hele oorlog deden vastroesten in een stellingenoorlog. Ook het beeld van de sobere executie (een oorlog zonder executie: het klassieke WOI-verhaal kan niet zonder) blijft hangen, net als de warme en gezellige sfeer uitgaande van de ziekenhuisboeg. Het deed me de hoge prijs van het ticket even vergeten.

Dan graag nog iets over die rollende tribune, zo centraal in alle berichtgeving rond deze musical. Het had iets weg van een weefgetouw dat in een voortdurend op en neergaande beweging het verhaal aan elkaar reeg (een ideetje trouwens ingegeven door Ewoud). Zoiets was misschien een leuke meerwaarde geweest in een musical als Daens, maar maakte in deze vooral veel lawaai zonder echt bij te dragen tot een betere musicalervaring.

Als historicus moet ik tot slot nog even wijzen op een opvallende inbreuk op de historische waarheid: de befaamde Kerstbestanden – waarbij de strijdende partijen uit de loopgraven kwamen gekropen en kortstondig verbroederden – vonden aan het begin van de Groote Oorlog plaats en zeker niet meer in 1918 zoals men hier laat uitschijnen.

14-18 spektakelmusical ***, gezien op 31/5/2014 in Mechelen

      
Geschreven door Stefaan

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *