De avonturen van Kuifje: het geheim van De Eenhoorn behoort tot dat handvol films die van beginintro tot eindgeneriek beklijven. Een handvol uitzonderingen zijn het, want een film die goed in elkaar zit, en waar niets op aan te merken valt, is hoogst uitzonderlijk. Een waar meesterwerk was het dat zich voor dat 3D-brilletje afspeelde.

Het verhaal begint op en top Belgisch, op de Marollenmarkt van Brussel, alwaar Kuifje – in Jommekes outfit zowaar – na wat gehuppel oog in oog komt te staan met de maquette van de 17e eeuwse driemaster De Eenhoorn. Een begeerde maquette zo blijkt al snel, want wanneer Kuifje de miniatuur voor een appel en ei koopt, wordt hem meteen het dubbele aangeboden door een man die ondanks de performance capture-techniek verdacht veel op Daniel – Bond – Craig lijkt. Vanaf dat ogenblik begint voor Kuifje een hels avontuur zoals we dat alleen maar kennen van Indiana Jones. Een ware rollercoaster trekt zich op gang, met enkele fameuze loopings. Waar zat u ergens op uw stoel tijdens de achtervolging in die Oosterse stad of tijdens de dolle dubbeldekker-vlucht doorheen het onweer?

En wat kan er meer begeesteren dan de zoektocht naar een schat? Aan de hand van drie stukjes perkament, verborgen in de mast van De Eenhoorn, ontrafelt Kuifje uiteindelijk het fameuze geheim van het schip. Met de dronken hulp van Kapitein Haddock, en de verstrooide steun van tweelinginspecteurs Jansen en Janssen, worden vijanden verslagen en moeilijkheden overwonnen. Bemerk trouwens dat de film doorspekt zit met knipoogjes naar andere stripalbum van Kuifje (de krab met gulden scharen als fontein in het paleis van de sultan), en naar schepper Hergé himself (als portretschilder op de Marollenmarkt die de filmfiguur zijn bekende stripportret overhandigt).

Om uw vermoeden van vooringenomenheid te ontkrachten, som ik tot slot nog enkele minpuntjes op. Pietluttigheden evenwel. Het is me vooreerst niet geheel duidelijk waarom het filmverhaal perse een vervlechting moest worden van drie bestaande albums, te weten: De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. De verhalen van Hergé zijn sterk genoeg om afzonderlijk verteld te worden, me dunkt. Ik voeg daar meteen aan toe dat het een prachtige vervlechting is geworden met enkel de beste stukken uit de drie albums.
Grootmeesters Spielberg en Jackson kunnen ook niet alles overtreffen: dit is een betere intro, en ook deze muziek van de geweldige jeugdserie uit 1992 blijft onvervangbaar. Jammer trouwens dat Jelle Cleymans, en niet Michael Pas de stem van Kuifje voor zijn rekening nam in de Nederlandse versie. Bekijk hieronder de trailer van de film.

Hoewel slecht weer vaak een aanleiding vormt om nog eens languit weg te zakken in een malse Kinepoliszetel, was het vorige week lang zoeken naar een geschikte film. Toen we het filmaanbod bekeken, was het Harry buiten beschouwing gelaten (schaam op mij, ik moet part I nog bekijken) kiezen tussen de pest en de cholera -tenzij je van blauwe wezens houdt of als ramptoerist de eerste Pixarflater uit de geschiedenis wilt aanschouwen. Barney, John, lama sabachtani?

Het werd Super 8 van J. J. Abrams, de man wiens bekendste werk de naam kreeg van het gevoel dat hem lijkt te overvallen temidden elk van zijn scenario’s. Lost, verloren, perdu, maar vooral denkend: ‘hoe brei ik hier een einde aan?’. De film begint nochtans goed, in 1979, wanneer een groepje prille tieners besluit een zombieprent te maken voor een filmfestival in de buurt. Joe, vertolkt door een onbekende Joel Courtney, is één van hen en krijgt al snel een oogje op Alice (Elle Fanning), die na lang aandringen akkoord gaat om de rol van tegenspeelster op zich te nemen.

Tijdens de opname van een nachtelijke scène in een verlaten station is de jonge filmploeg getuige van een bizar maar enorm spectaculair treinongeval. De camera valt, blijft draaien en bezorgt hen enkele dagen later de schrik van hun leven. Het spoorwegongeluk zet de buurt op stelten en plots gebeuren er de vreemdste dingen. Honden en magnetrons verdwijnen, afvalcontainers vliegen de lucht in en speciale ordediensten nemen de leiding over. De vader van Joe is sheriff en gaat als een bezeten man op zoek naar de waarheid.

Super 8 zal liefhebbers van spektakelfilms en buitenaardse mysteries zeker weten te bekoren en doet denken aan Lost, Cloverfield, War of the Worlds en E.T. -die fiets léék echt op te stijgen. Spielberg is trouwens een van de drie producers van de film, al denken we dat hij vooral betaald werd voor de rechten op zijn naam, die bovenaan de affiche meer plaats inneemt dan die van Abrams zelf. Wij zijn van mening dat een geraffineerder scenario de kwaliteit van de jonge acteurs, de regie en de muziek net iets meer in de verf had kunnen zetten. Geen Super 8 dus; wat ons betreft een Matige 6.

Sciencefiction is een aartsmoeilijk genre. Ik kan slechts een handvol films opsommen die wisten te overtuigen. De overgrote meerderheid faalt en kan met enige zin voor eufemisme gekwalificeerd worden als een ‘verdienstelijke poging’, wat ongeveer hierop neerkomt: het verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar, en om het geheel toch een schijn van geloofwaardigheid mee te geven, worden de meest absurde verklaringen uitgedacht.

Ook Source Code, met nochtans de niet zo slechte Jake Gyllenhaal in de hoofdrol, past in dat lange rijtje krakkemikkige futuristische films. Laat ik voor een goed begrip een poging ondernemen u uit te leggen waar het verhaal om draait. Wanneer een persoon sterft, blijven de laatste acht minuten uit diens leven opgeslagen in de hersenen. Via een combinatie van ingewikkelde machines en dure software kunnen deze laatste levensminuten herbeleefd worden. Deze ontdekking wordt door een top secret-afdeling van het Amerikaanse leger gebruikt om een nieuwe terroristische aanslag te verijdelen. Daartoe kruipt militair Colter Stevens (die zelf om één of andere reden ook perse dood moet zijn) in het hoofd van één van de mannelijke slachtoffers van een aanslag op een trein naar Chicago, gepleegd door dezelfde dader enkele dagen voordien.

Op zich is dat misschien nog niet zo’n slecht ideetje om een film aan vast te hangen, maar zoals zo vaak laat de uitwerking te wensen over. De film is niet meer dan een saaie aaneenschakeling van een stuk of tien dezelfde terugflitsacties, die allemaal wat op zichzelf staan. Nu eens worden er inzittenden afgerammeld omdat ze naar het oordeel van Stevens verdacht lijken, dan weer zet hij de achtervolging in op de enige islamiet die de trein rijk is. Al die terugflitsacties leveren de regisseur van dienst, ene onbekende Duncan Jones, één groot voordeel op: minstens tien minuten aan beeldmateriaal kon tot zijn geluk, en ons ongeluk, gewoon herbruikt worden.

Na tien dergelijke terugflitsacties is de dader uiteindelijk geïdentificeerd en de bom op de trein gelokaliseerd. Pienter als hij is, stelt Stevens voor nog een allerlaatste keer terug te keren naar de rijdende trein om de bomaanslag te verijdelen en alle inzittenden van een vreselijke dood te redden. Dat hij eigenlijk slechts de laatste acht levensminuten van een dode persoon gewoon herbeleeft, en er dan ook onmogelijk sprake kan zijn van het redden van levens, vergeet u best even. Het absolute dieptepunt van de hele film was dan ook het moment waarop de coördinator van het hele Source Code-programma (rol van Vera Farmiga) een sms ontvangt van Stevens met de boodschap: ‘Als u dit leest, stop dan onmiddellijk met het programma, want u heeft buiten uw eigen weten een geheel nieuwe wereld geschapen…’ Jawade!

Hieronder vindt u tot slot nog één van de trailers van de film (als u toch nog zou twijfelen).

Het is van Mannen op de rand van een zenuwinzinking geleden dat we Tom Lenaerts en Bart De Pauw nog eens samen aan het werk zagen. Eerstgenoemde maakte in de tussentijd de knappe dramareeks De Parelvissers en presenteert op dit moment het achtste seizoen van De Pappenheimers op Eén. De tweede is verantwoordelijk voor Het Geslacht De Pauw, een meesterlijke parodie op De Pfaffs en consorten, en schreef het scenario voor de populairste Vlaamse film. Na negen jaar zullen we de twee weldra nog eens samen aan het werk horen in de nieuwe Studio100-film Wickie De Vinking. In deze live-action prent spreken Lenaerts en De Pauw de stemmetjes in van respectievelijk Tjure & Snorre, twee Vikings die elkaar voortdurend in de haren vliegen, maar eigenlijk niet zonder elkaar kunnen (de kinderserie loopt sinds kort op vtmKzoom). Verlenen voorts hun stem: Jan Decleir, Tuur De Weert, Walter Baele, Koen Crucke, Filip Peeters, Lucas Van den Eynde en Kristel Verbeke van K3. De film verschijnt op 31 maart van dit jaar in onze bioscoopzalen.

• Studio Hundred
• Neveneffecten op Eén
• Foei, Minister!

Ben ik een uitzondering als ik zeg dat ik nog nooit een boek van de Britse J.K. Rowling heb gelezen? Laten we gewoon nog even wachten op de film, is mijn standaardantwoord als men me vraagt of ik nu echt geen zin heb de boeken van de tovenaar met zijn brilletje te lezen. Mogen wij jullie een Blu-ray-schijfje opsturen van de laatste Harry Potterfilm en eventueel kunnen jullie hier mooie content uithalen om op jullie blog te plaatsen? Tuurlijk mag dat. Wij zijn sympathieke bloggers, laat die gratis spullen maar komen! Het was mijn allereerste Blu-rayervaring, en het was meteen een schot in de roos. Een knap verhaal verteld via een magisch scherp beeld en een betoverende geluidskwaliteit. Ik vrees dat de boeken dit niet zullen kunnen overtreffen…

In Harry Potter and the Half-Blood Prince heeft Voldemort zowel de Dreuzel- als de tovenaarswereld in zijn greep. Zweinstein is niet meer de veilige thuishaven. Maar oppertovenaar Perkamentus is meer bezig met Harry voor te bereiden op de laatste grote strijd die snel nadert. Samen proberen ze een manier te vinden om de verdediging van Voldemort te doorbreken. Perkamentus schakelt hiervoor zijn oude vriend en collega in; de argeloze bon vivant Professor Hildebrand Slakhoorn, die goede connecties heeft en mogelijk over cruciale informatie beschikt. Intussen krijgen de studenten met een tegenstander van een heel andere orde te maken: hun hormonen.

De eerste Harry Potterfilm dateert intussen alweer van 2001, en terugblikkend was dat veruit de slechtste film uit de hele reeks. Maar Harry groeide, zo ook de kwaliteit van zijn films. Met voorsprong is deze laatste film de meest grimmige en donkere uit de reeks, maar ook de grappigste en meest volwassen film. Harry Potter and the Half-Blood Prince vormt een noodzakelijke tussenschakel naar de climax van het laatste boek, Harry Potter en de Relieken van de Dood, waar de tovenaarsleerling de haast onmogelijke opdracht krijgt de overgebleven Gruzielementen op te sporen en te vernietigen. Het zevende en laatste deel zal overigens in twee films worden gegoten, die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.

Tot slot bevatte deze Blu-ray nog enkele leuke, baanbrekende interactieve functies. Via de zogenaamde BD-live functie (pas op: enkel op een BD-live Blu-rayspeler of PS3!) kan je onder meer genieten van een exclusieve sneak preview van Harry Potter and the Deathly Hallows, part 1. We kregen zelfs de kans de film te bekijken in virtuele aanwezigheid van hoofdrolspeler Daniel Radcliffe en regisseur David Yates met de mogelijkheid om live vragen stellen. Het mocht dan wel het allereerste wereldwijde Live Community Screening event zijn, jammer genoeg ondervonden wij (en bij navraag ook heel wat andere bloggers) inlogproblemen waardoor we deze primeur aan ons voorbij hebben moeten laten gaan. Maar niet getreurd, bij Harry Potter and the Deathly Hallows willen we dat nog wel eens proberen.

• Harry Potter and The Order of The Phoenix
• Harry Potter en de Relieken van de Dood
• Harry is back!

Dit was het dan. Met This Is It zien we Michael Jackson nog een allerlaatste keer aan het werk. Geen Wacko Jacko, maar een fitte en gezonde vijftiger die druk in de weer is met de voorbereidingen van zijn combacktournee This Is It. Die concerten in de O2-arena in Londen zouden bijna een jaar duren, maar kwamen er uiteindelijk nooit: de King of Pop stierf op 25 juni van dit jaar aan de gevolgen van een hartstilstand.
Eén ding moge duidelijk zijn: het zou er groots hebben uitgezien. Deze making of van een concertreeks die er nooit kwam, maakt al snel duidelijk dat de popster zijn fans een laatste keer wou verwennen met een spectaculaire en indrukwekkende show. Kosten noch moeite werden gespaard om te imponeren en trakteren. Dansers die in de lucht worden geschoten, een legioen soldaten die Michael zouden begeleiden bij They Don’t Care About Us, en zombies die doorheen de O2-arena zouden rondzweven bij het nummer Thriller. Doodzondejammer dat we de finale versie nooit tezien zullen krijgen.

De voorbereidingen zaten nochtans in een slotfase: de danspassen waren ingestudeerd, de begeleidende filmpjes gemonteerd, het licht- en vuurwerk uitvoerig getest. Nagenoeg alle grote hits zouden de revue passeren. Van Smooth Criminal (waar Michael Jackson in het begeleidende filmpje achtervolgd wordt door Hollywoodster Humphrey Bogart), over Thriller en Earth Song (met een echte bulldozer die het podium zou oprijden) tot Man In The Mirror. Het valt daarbij steeds op hoe Michael Jackson zelf (en niet zozeer regisseur Kenny Ortega) de leiding in handen neemt en zijn eigen werk tot in de allerkleinste puntjes uit het hoofd kent.
Dit postume eerbetoon aan Michael Jackson was goed voor verschillende kippenvelmomenten, en maakte nogmaals duidelijk dat een groot artiest deze wereld heeft verlaten. De bioscoopzaal was voor de verandering even een concertzaal geworden, met Oh, my God-roepende tienermeisjes op de achterste rijen, en waarbij weinigen de drang konden weerstaan die bekende hits gewoon luidop mee te zingen. Bedroefd, maar ook gelukkig Michael Jackson nog een allerlaatste keer te zien performen en daarbij te mogen vaststellen dat de man er mentaal en fysiek een stuk gezonder uitzag dan de media op het einde van zijn leven lieten uitschijnen.
Rust in vrede, Michael.

• Wacko Jacko-masker
• Er mag al eens gelachen worden

Ergens in de toekomst wordt de wereld bewoond door surrogates. Dat zijn verbeterde robotversies van jezelf, die je vanuit je luie zetel thuis telepathisch kunt besturen. Wanneer je surrogate iets onaangenaams overkomt, moet je als gebruiker gewoon maar even je brilletje afzetten, en alle ellende is voorbij. Sneuvelt je robot, dan koop je de volgende dag gewoon een nieuw exemplaar. En net als in het populaire Second Life is een knappe vrouwelijke surrogate in werkelijkheid misschien wel some fat dude sitting in a chair with his dick hanging out. Op zich dus zeker geen onaardig uitgangspunt voor een sciencefictionfilm, maar deze prent van Jonathan Mostow (die eerder al experimenteerde met hoogtechnologische mensrobots in Terminator 3: Rise of the Machines) stelde ons toch wat teleur.

Bruce Willis speelt FBI-agent Greer, die samen met zijn collega belast wordt met de moordzaak op een jonge student. Wanneer blijkt dat niet alleen de surrogate, maar ook het origineel thuis daarbij om het leven kwam, start een heuse zoektocht naar de daders achter deze moordpartij. Het gebruik van surrogates lijkt het perfecte excuus om een zwakke film af te leveren. Acteurs gaan met hun opgeschminkte plastieken gelaat schijnbaar een stuk slechter (robotachtiger als u wil) acteren en wanneer de dialogen neigen naar wat meer diepgang, vallen die ondingen gewoon uit. Leuke truc, maar goed, we waren al tevreden dat de robotten hier wat meer spraak hadden dan hun soortgenoten uit Terminator. Jammer ook dat Jonathan Mostow zijn film vrij snel laat verglijden tot een simpele whodunit. Waarom niet wat meer gefocust op die rebellen die in een vrijstaat wonen waar surrogaten niet welkom zijn? Nu zijn dat scènes die werkelijk geen enkele meerwaarde bieden aan het verhaal, maar waar onze held per ongeluk met zijn helikopter in neerstort en daar dan maar even met één arm moet rondhuppelen.

Deze behoorlijk dure scienfictionthriller mist ook elke visie op de toekomst. Hoe ziet onze wereld eruit anno 2050? Met welke auto’s rijden we dan rond, en tot wat zullen onze computers in staat zijn? In Surrogates is de toekomst gewoon het heden plus surrogates. Meer niet. Geen knappe futuristische auto’s die rondzoeven op horizontale en verticale snelwegen zoals in Minority Report, maar gewoon een simpele Toyota Prius of Audi A6 van vier jaar geleden, met zowaar nog knopjes in de deur om het autoportier te vergrendelen. De surrogates mogen dan wel hoogtechnologische wezens zijn, de computers zien er anno 2050 nog behoorlijk ongeëvolueerd uit. Met een budget van 80 miljoen dollar was toch wat meer mogelijk geweest, denken we dan.

Maar er zitten ook wel enkele knappe elementen in deze film. De laatste scène bijvoorbeeld waar alle surrogates worden uitgeschakeld, was een indrukwekkend beeld waar gretig gebruik van werd gemaakt in de trailer. Ook het stukje waar enkele surrogates zichzelf een verzetje gunnen door het toedienen van een jack was een leuke vondst, evenals de scène waar agent Greer, de echte (zonder die blonde toupet), afkickverschijnselen vertoont wanneer hij zich voor het eerst in jaren terug op straat begeeft. En wanneer het beeld tegensteekt, gaan we wat meer op het geluid focussen, met name de soundtrack en die was wel erg goed. De orkestrale score van de voor ons tot nog toe onbekende Richard Marvin deed met zijn talrijke vioolintervallen sterk terugdenken aan de score van Wolfram De Marco voor Loft.

Voor de fans van Cameron Diaz is er goed nieuws. Begin volgende maand mogen we haar nieuwste film The Box (trailer) in onze zalen verwachten. De plot? Het gezin Lewis ondervindt financiële moeilijkheden en dreigt hun woning te moeten verkopen, totdat ene Arlington Steward (Frank Langella) komt aandraven met zijn box. In dat doosje zit een knop. Norma en Arthur Lewis krijgen volgende keuze voorgeschoteld: als ze op de knop duwen, zullen er twee dingen gebeuren. Iemand, ergens op deze wereld, die ze niet kennen, sterft, maar voor die ene druk op de knop ontvangen ze wel 1.000.000 dollars. Een moeilijke keuze. Voor sommigen dan toch.