Het is van Mannen op de rand van een zenuwinzinking geleden dat we Tom Lenaerts en Bart De Pauw nog eens samen aan het werk zagen. Eerstgenoemde maakte in de tussentijd de knappe dramareeks De Parelvissers en presenteert op dit moment het achtste seizoen van De Pappenheimers op Eén. De tweede is verantwoordelijk voor Het Geslacht De Pauw, een meesterlijke parodie op De Pfaffs en consorten, en schreef het scenario voor de populairste Vlaamse film. Na negen jaar zullen we de twee weldra nog eens samen aan het werk horen in de nieuwe Studio100-film Wickie De Vinking. In deze live-action prent spreken Lenaerts en De Pauw de stemmetjes in van respectievelijk Tjure & Snorre, twee Vikings die elkaar voortdurend in de haren vliegen, maar eigenlijk niet zonder elkaar kunnen (de kinderserie loopt sinds kort op vtmKzoom). Verlenen voorts hun stem: Jan Decleir, Tuur De Weert, Walter Baele, Koen Crucke, Filip Peeters, Lucas Van den Eynde en Kristel Verbeke van K3. De film verschijnt op 31 maart van dit jaar in onze bioscoopzalen.

• Studio Hundred
• Foei, Minister!
• Neveneffecten op Eén

Ben ik een uitzondering als ik zeg dat ik nog nooit een boek van de Britse J.K. Rowling heb gelezen? Laten we gewoon nog even wachten op de film, is mijn standaardantwoord als men me vraagt of ik nu echt geen zin heb de boeken van de tovenaar met zijn brilletje te lezen. Mogen wij jullie een Blu-ray-schijfje opsturen van de laatste Harry Potterfilm en eventueel kunnen jullie hier mooie content uithalen om op jullie blog te plaatsen? Tuurlijk mag dat. Wij zijn sympathieke bloggers, laat die gratis spullen maar komen! Het was mijn allereerste Blu-rayervaring, en het was meteen een schot in de roos. Een knap verhaal verteld via een magisch scherp beeld en een betoverende geluidskwaliteit. Ik vrees dat de boeken dit niet zullen kunnen overtreffen…

In Harry Potter and the Half-Blood Prince heeft Voldemort zowel de Dreuzel- als de tovenaarswereld in zijn greep. Zweinstein is niet meer de veilige thuishaven. Maar oppertovenaar Perkamentus is meer bezig met Harry voor te bereiden op de laatste grote strijd die snel nadert. Samen proberen ze een manier te vinden om de verdediging van Voldemort te doorbreken. Perkamentus schakelt hiervoor zijn oude vriend en collega in; de argeloze bon vivant Professor Hildebrand Slakhoorn, die goede connecties heeft en mogelijk over cruciale informatie beschikt. Intussen krijgen de studenten met een tegenstander van een heel andere orde te maken: hun hormonen.

De eerste Harry Potterfilm dateert intussen alweer van 2001, en terugblikkend was dat veruit de slechtste film uit de hele reeks. Maar Harry groeide, zo ook de kwaliteit van zijn films. Met voorsprong is deze laatste film de meest grimmige en donkere uit de reeks, maar ook de grappigste en meest volwassen film. Harry Potter and the Half-Blood Prince vormt een noodzakelijke tussenschakel naar de climax van het laatste boek, Harry Potter en de Relieken van de Dood, waar de tovenaarsleerling de haast onmogelijke opdracht krijgt de overgebleven Gruzielementen op te sporen en te vernietigen. Het zevende en laatste deel zal overigens in twee films worden gegoten, die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.

Tot slot bevatte deze Blu-ray nog enkele leuke, baanbrekende interactieve functies. Via de zogenaamde BD-live functie (pas op: enkel op een BD-live Blu-rayspeler of PS3!) kan je onder meer genieten van een exclusieve sneak preview van Harry Potter and the Deathly Hallows, part 1. We kregen zelfs de kans de film te bekijken in virtuele aanwezigheid van hoofdrolspeler Daniel Radcliffe en regisseur David Yates met de mogelijkheid om live vragen stellen. Het mocht dan wel het allereerste wereldwijde Live Community Screening event zijn, jammer genoeg ondervonden wij (en bij navraag ook heel wat andere bloggers) inlogproblemen waardoor we deze primeur aan ons voorbij hebben moeten laten gaan. Maar niet getreurd, bij Harry Potter and the Deathly Hallows willen we dat nog wel eens proberen.

• Harry Potter en de Relieken van de Dood
• Harry Potter and The Order of The Phoenix
• Harry is back!

Dit was het dan. Met This Is It zien we Michael Jackson nog een allerlaatste keer aan het werk. Geen Wacko Jacko, maar een fitte en gezonde vijftiger die druk in de weer is met de voorbereidingen van zijn combacktournee This Is It. Die concerten in de O2-arena in Londen zouden bijna een jaar duren, maar kwamen er uiteindelijk nooit: de King of Pop stierf op 25 juni van dit jaar aan de gevolgen van een hartstilstand.
Eén ding moge duidelijk zijn: het zou er groots hebben uitgezien. Deze making of van een concertreeks die er nooit kwam, maakt al snel duidelijk dat de popster zijn fans een laatste keer wou verwennen met een spectaculaire en indrukwekkende show. Kosten noch moeite werden gespaard om te imponeren en trakteren. Dansers die in de lucht worden geschoten, een legioen soldaten die Michael zouden begeleiden bij They Don’t Care About Us, en zombies die doorheen de O2-arena zouden rondzweven bij het nummer Thriller. Doodzondejammer dat we de finale versie nooit tezien zullen krijgen.

De voorbereidingen zaten nochtans in een slotfase: de danspassen waren ingestudeerd, de begeleidende filmpjes gemonteerd, het licht- en vuurwerk uitvoerig getest. Nagenoeg alle grote hits zouden de revue passeren. Van Smooth Criminal (waar Michael Jackson in het begeleidende filmpje achtervolgd wordt door Hollywoodster Humphrey Bogart), over Thriller en Earth Song (met een echte bulldozer die het podium zou oprijden) tot Man In The Mirror. Het valt daarbij steeds op hoe Michael Jackson zelf (en niet zozeer regisseur Kenny Ortega) de leiding in handen neemt en zijn eigen werk tot in de allerkleinste puntjes uit het hoofd kent.
Dit postume eerbetoon aan Michael Jackson was goed voor verschillende kippenvelmomenten, en maakte nogmaals duidelijk dat een groot artiest deze wereld heeft verlaten. De bioscoopzaal was voor de verandering even een concertzaal geworden, met Oh, my God-roepende tienermeisjes op de achterste rijen, en waarbij weinigen de drang konden weerstaan die bekende hits gewoon luidop mee te zingen. Bedroefd, maar ook gelukkig Michael Jackson nog een allerlaatste keer te zien performen en daarbij te mogen vaststellen dat de man er mentaal en fysiek een stuk gezonder uitzag dan de media op het einde van zijn leven lieten uitschijnen.
Rust in vrede, Michael.

• Wacko Jacko-masker
• Er mag al eens gelachen worden

Ergens in de toekomst wordt de wereld bewoond door surrogates. Dat zijn verbeterde robotversies van jezelf, die je vanuit je luie zetel thuis telepathisch kunt besturen. Wanneer je surrogate iets onaangenaams overkomt, moet je als gebruiker gewoon maar even je brilletje afzetten, en alle ellende is voorbij. Sneuvelt je robot, dan koop je de volgende dag gewoon een nieuw exemplaar. En net als in het populaire Second Life is een knappe vrouwelijke surrogate in werkelijkheid misschien wel some fat dude sitting in a chair with his dick hanging out. Op zich dus zeker geen onaardig uitgangspunt voor een sciencefictionfilm, maar deze prent van Jonathan Mostow (die eerder al experimenteerde met hoogtechnologische mensrobots in Terminator 3: Rise of the Machines) stelde ons toch wat teleur.

Bruce Willis speelt FBI-agent Greer, die samen met zijn collega belast wordt met de moordzaak op een jonge student. Wanneer blijkt dat niet alleen de surrogate, maar ook het origineel thuis daarbij om het leven kwam, start een heuse zoektocht naar de daders achter deze moordpartij. Het gebruik van surrogates lijkt het perfecte excuus om een zwakke film af te leveren. Acteurs gaan met hun opgeschminkte plastieken gelaat schijnbaar een stuk slechter (robotachtiger als u wil) acteren en wanneer de dialogen neigen naar wat meer diepgang, vallen die ondingen gewoon uit. Leuke truc, maar goed, we waren al tevreden dat de robotten hier wat meer spraak hadden dan hun soortgenoten uit Terminator. Jammer ook dat Jonathan Mostow zijn film vrij snel laat verglijden tot een simpele whodunit. Waarom niet wat meer gefocust op die rebellen die in een vrijstaat wonen waar surrogaten niet welkom zijn? Nu zijn dat scènes die werkelijk geen enkele meerwaarde bieden aan het verhaal, maar waar onze held per ongeluk met zijn helikopter in neerstort en daar dan maar even met één arm moet rondhuppelen.

Deze behoorlijk dure scienfictionthriller mist ook elke visie op de toekomst. Hoe ziet onze wereld eruit anno 2050? Met welke auto’s rijden we dan rond, en tot wat zullen onze computers in staat zijn? In Surrogates is de toekomst gewoon het heden plus surrogates. Meer niet. Geen knappe futuristische auto’s die rondzoeven op horizontale en verticale snelwegen zoals in Minority Report, maar gewoon een simpele Toyota Prius of Audi A6 van vier jaar geleden, met zowaar nog knopjes in de deur om het autoportier te vergrendelen. De surrogates mogen dan wel hoogtechnologische wezens zijn, de computers zien er anno 2050 nog behoorlijk ongeëvolueerd uit. Met een budget van 80 miljoen dollar was toch wat meer mogelijk geweest, denken we dan.

Maar er zitten ook wel enkele knappe elementen in deze film. De laatste scène bijvoorbeeld waar alle surrogates worden uitgeschakeld, was een indrukwekkend beeld waar gretig gebruik van werd gemaakt in de trailer. Ook het stukje waar enkele surrogates zichzelf een verzetje gunnen door het toedienen van een jack was een leuke vondst, evenals de scène waar agent Greer, de echte (zonder die blonde toupet), afkickverschijnselen vertoont wanneer hij zich voor het eerst in jaren terug op straat begeeft. En wanneer het beeld tegensteekt, gaan we wat meer op het geluid focussen, met name de soundtrack en die was wel erg goed. De orkestrale score van de voor ons tot nog toe onbekende Richard Marvin deed met zijn talrijke vioolintervallen sterk terugdenken aan de score van Wolfram De Marco voor Loft.

Voor de fans van Cameron Diaz is er goed nieuws. Begin volgende maand mogen we haar nieuwste film The Box (trailer) in onze zalen verwachten. De plot? Het gezin Lewis ondervindt financiële moeilijkheden en dreigt hun woning te moeten verkopen, totdat ene Arlington Steward (Frank Langella) komt aandraven met zijn box. In dat doosje zit een knop. Norma en Arthur Lewis krijgen volgende keuze voorgeschoteld: als ze op de knop duwen, zullen er twee dingen gebeuren. Iemand, ergens op deze wereld, die ze niet kennen, sterft, maar voor die ene druk op de knop ontvangen ze wel 1.000.000 dollars. Een moeilijke keuze. Voor sommigen dan toch.

Het wordt stilaan fascinerend om zien hoe het in Emeryville gelegen Pixar Animation Studios erin slaagt om jaar na jaar – het bedrijf bracht in 1995 met Toy Story zijn eerste animatiefilm uit – prachtige films af te leveren. Die succesvolle films hebben Pixar inmiddels al 22 Academy Awards opgeleverd en het zal niemand verbazen als ze met hun nieuwste productie Up in februari 2010 opnieuw een verguld beeldje in de wacht slepen voor beste animatiefilm. Men vraagt zich af wanneer Pixar de bal eens misslaat, maar voorlopig kunnen we alleen vaststellen dat hun nieuwste prent wederom een schot in de roos is.

Up brengt het verhaal van Carl Fredericksen na de dood van zijn vrouw Ellie. Beiden waren gefascineerd door de beroemde ontdekkingsreiziger Charles Muntz en vatten het plan op om ooit zelf in het voetspoor van hun held te treden, richting de Paradise Falls in Venezuela. Hun hele leven lang zetten ze geld opzij, en wanneer Carl na vele tegenslagen uiteindelijk twee vliegtuigtickets aankoopt, slaagt het noodlot toe: Ellie sterft. De oude Carl raakt verbitterd, maar besluit uiteindelijk toch om naar het zuiden van Amerika te trekken. Hoe hij dat doet, heeft u waarschijnlijk zelf al in de trailer gezien: de duizenden en duizenden ballonnen die Carl aan zijn huis vastbindt, rukken de woning los uit de grond en voeren ze mee naar Zuid-Amerika. De rest van het verhaal lijkt een woordloze bedoening te worden, tot blijkt dat de jonge scout Russell als verstekeling aan boord van het vliegende huis zit. Deze laatste hoopt om binnenkort een zoveelste badge opgespeld te krijgen na het volbrengen van een laatste opdracht: oudjes helpen. Wat volgt, is een spannende, ontroerende en grappige tocht in de buurt van de Paradise Falls in Zuid-Amerika, waarover ik het stilzwijgen zal bewaren.

Op technisch vlak is deze film van een uitmuntende kwaliteit. Ik denk met genoegen terug aan het prachtige kleurenpalet van de Zuid-Amerikaanse jungle (die als het ware culmineert in de kleurrijke paradijsvogel Kevin) en het knorrige, vierkante gezichtje van de oude Carl met zijn minuscuul afgewerkte witte haardos. Om hiervan optimaal (lees: digitaal én in 3D) te kunnen genieten, ben ik bereid wat extra te betalen, maar in dit geval bleek dat toch maar een overbodige luxe te zijn. Het waren vooral de Disney en Pixarlogo’s in het begin van de film waar dat brilletje echt een meerwaarde bood, want voor het overige heb ik bitterweinig 3D-experience mogen ervaren in deze film. Wat me voorts opviel: dit keer blijkbaar geen kort animatiefilmpje die de eigenlijke hoofdfilm voorafgaat (maar blijkbaar was er wel eentje voorzien)? Ook de vertaling van de zichtbaar Engelstalige teksten in de film naar het Nederlands is een leuke extra en doet ons geloven dat de film zich bij ons, in eigen land afspeelt, maar wees dan alstublieft wel even consequent: hier en daar een stukje tekst vertalen, om de rest ongewijzigd in het Engels te laten staan, is idioot en getuigt van half werk.

Het zijn echter de enige minpuntjes dat ik kan bedenken, want voor het overige past deze film perfect in het rijtje van Pixar’s vorige kwaliteitsfilms. Het verhaal is grappig en ontroerend, hét perfecte evenwicht dat de makers van Pixar hier wederom gevonden hebben. Wij kijken alvast reikhalzend uit naar Toy Story 3.

• Le Pixar nouveau est arrivé!
• Recalled!
• Laatste film Pixar én Disney

• Le Pixar nouveau est arrivé!

Bijzonder leuk idee, als je het mij vraagt.

• Ghost Town
• Go, go, go, Ricky!
• This Side of Truth

Of in de allerbeste kwaliteit…

Met The Princess and the Frog lijkt Walt Disney goed op weg om na zovele magere jaren nog eens een goede animatiefilm af te leveren. De laatste tien jaar slaagde de wereldberoemde animatiestudio er niet meer in de magie en kwaliteit te leveren die zo kenmerkend waren voor Walt Disney’s classics van de jaren negentig. Disney wil het roer definitief omgooien en keert met The Princess and the Frog terug naar de traditionele animatiefilm in 2D, en na Jasmine, Belle, Ariel, mogen we ons begin volgend jaar verwachten aan prinses Tiana.

• Recalled!
• Trailer Wall-E
• Laatste film Pixar én Disney