De avonturen van Kuifje: het geheim van De Eenhoorn behoort tot dat handvol films die van beginintro tot eindgeneriek beklijven. Een handvol uitzonderingen zijn het, want een film die goed in elkaar zit, en waar niets op aan te merken valt, is hoogst uitzonderlijk. Een waar meesterwerk was het dat zich voor dat 3D-brilletje afspeelde.
Een week geleden lanceerde De Standaard haar (vernieuwde) applicatie voor de iPad. Trotse eigenaar van zo’n toestel haalde ik het programmaatje (deze keer) wel binnen via iTunes. Ik stop het niet onder stoelen of banken: de hoofdreden dat ik de oude versie nooit heb geinstalleerd, was de kostprijs. Vier euro werd gevraagd voor een programmaatje dat, aldus de commentaren, alleen een kopie bleek te zijn van de papieren versie, helemaal geen gebruik leek te maken van de mogelijkheden van een tablet en bovendien behoorlijk wat mankementen vertoonde. Tabula rasa zo lijkt het wel: de nieuwe applicatie is een verademing en volledig gratis dit keer.
Hoewel slecht weer vaak een aanleiding vormt om nog eens languit weg te zakken in een malse Kinepoliszetel, was het vorige week lang zoeken naar een geschikte film. Toen we het filmaanbod bekeken, was het Harry buiten beschouwing gelaten (schaam op mij, ik moet part I nog bekijken) kiezen tussen de pest en de cholera -tenzij je van blauwe wezens houdt of als ramptoerist de eerste Pixarflater uit de geschiedenis wilt aanschouwen. Barney, John, lama sabachtani?
Het werd Super 8 van J. J. Abrams, de man wiens bekendste werk de naam kreeg van het gevoel dat hem lijkt te overvallen temidden elk van zijn scenario’s. Lost, verloren, perdu, maar vooral denkend: ‘hoe brei ik hier een einde aan?’. De film begint nochtans goed, in 1979, wanneer een groepje prille tieners besluit een zombieprent te maken voor een filmfestival in de buurt. Joe, vertolkt door een onbekende Joel Courtney, is één van hen en krijgt al snel een oogje op Alice (Elle Fanning), die na lang aandringen akkoord gaat om de rol van tegenspeelster op zich te nemen.
Sciencefiction is een aartsmoeilijk genre. Ik kan slechts een handvol films opsommen die wisten te overtuigen. De overgrote meerderheid faalt en kan met enige zin voor eufemisme gekwalificeerd worden als een ‘verdienstelijke poging’, wat ongeveer hierop neerkomt: het verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar, en om het geheel toch een schijn van geloofwaardigheid mee te geven, worden de meest absurde verklaringen uitgedacht. Lees verder »
Twintig twintigers naar de twintigste Kerstshow: voor de één stof voor een artikel in een Antwerps dagblad, voor ons een dag om naar uit te kijken. Samson en Gert houden deze kerstvakantie een verjaardagsfeestje in de Elisabethzaal en wij, wij waren erbij: dit is het verslag van de Samson en Gert Kerstshow 2010.
De ideale man is de vierde plaat van Bart Peeters en met zekerheid kan ik je zeggen: er zit nog steeds geen sleet op het niveau van zijn nummers, laat staan op het amusementsgehalte van de daarbij horende concertreeks. We keken in de Arenberg naar één van zijn uitverkochte optredens en genoten van elke -nog steeds door ideale muzikanten voortgebrachte- noot. Bart Peeters is een man die hevige shownummers als Slaapwals probleemloos afwisselt met een stukje cabaret en is bij mijn weten de enige zanger die ontroerend over een onderwerp als Terlenkabroeken kan zingen. Vier jaar na ons vorige gesprek en acht minuten voor het opgaan stelden we hem enkele vragen…
Hadden jullie het ook, dat fijne Mol-gevoel? Ik alleszins wel, ergens tijdens de eerste opdracht. Was het de combinatie van helikopterbeelden, filmmuziek en een weldoordachte proef of was het gewoon lang geleden dat we nog eens een treinstel óp de sporen hadden zien staan? De eerste aflevering van De Kinderpuzzel, het nieuwe programma van Bart De Pauw, smaakte naar meer.
Met 16 waren we zaterdag, een bende twintigers opgegroeid met de dolle avonturen van Samson en Gert. Op de trein werden de bekendste nummers nog een laatste maal opgefrist, want de tijd was gekomen voor een nostalgisch bezoek aan de Samson en Gert Kerstshow 2009.
Kinderachtig, zeg je? Alles voor de commerce? Wie nooit een Kerstshow live heeft meegemaakt, heeft geen recht van spreken. Wie er wel één meemaakte, doet dat zelden in die bewoordingen. Studio 100 weet als geen ander hoe een show professioneel te verzorgen en ook dit jaar was het een totaalspektakel van prachtige decors, een uitmuntend orkest, duizenden lichtjes en perfect ingestudeerde danspasjes. We maakten ook een primeur mee, want het Studio 100 Koor zorgde voor het eerst voor meerstemmigheid in de oude én nieuwe Samsonhits.
Ben ik een uitzondering als ik zeg dat ik nog nooit een boek van de Britse J.K. Rowling heb gelezen? Laten we gewoon nog even wachten op de film, is mijn standaardantwoord als men me vraagt of ik nu echt geen zin heb de boeken van de tovenaar met zijn brilletje te lezen. Mogen wij jullie een Blu-ray-schijfje opsturen van de laatste Harry Potterfilm en eventueel kunnen jullie hier mooie content uithalen om op jullie blog te plaatsen? Tuurlijk mag dat. Wij zijn sympathieke bloggers, laat die gratis spullen maar komen! Het was mijn allereerste Blu-rayervaring, en het was meteen een schot in de roos. Een knap verhaal verteld via een magisch scherp beeld en een betoverende geluidskwaliteit. Ik vrees dat de boeken dit niet zullen kunnen overtreffen…
Dit was het dan. Met This Is It zien we Michael Jackson nog een allerlaatste keer aan het werk. Geen Wacko Jacko, maar een fitte en gezonde vijftiger die druk in de weer is met de voorbereidingen van zijn combacktournee This Is It. Die concerten in de O2-arena in Londen zouden bijna een jaar duren, maar kwamen er uiteindelijk nooit: de King of Pop stierf op 25 juni van dit jaar aan de gevolgen van een hartstilstand.
Lees verder »
een weblog van Stefaan Declercq en Ewoud Huysmans
