De avonturen van Kuifje: het geheim van De Eenhoorn behoort tot dat handvol films die van beginintro tot eindgeneriek beklijven. Een handvol uitzonderingen zijn het, want een film die goed in elkaar zit, en waar niets op aan te merken valt, is hoogst uitzonderlijk. Een waar meesterwerk was het dat zich voor dat 3D-brilletje afspeelde.

Het verhaal begint op en top Belgisch, op de Marollenmarkt van Brussel, alwaar Kuifje – in Jommekes outfit zowaar – na wat gehuppel oog in oog komt te staan met de maquette van de 17e eeuwse driemaster De Eenhoorn. Een begeerde maquette zo blijkt al snel, want wanneer Kuifje de miniatuur voor een appel en ei koopt, wordt hem meteen het dubbele aangeboden door een man die ondanks de performance capture-techniek verdacht veel op Daniel – Bond – Craig lijkt. Vanaf dat ogenblik begint voor Kuifje een hels avontuur zoals we dat alleen maar kennen van Indiana Jones. Een ware rollercoaster trekt zich op gang, met enkele fameuze loopings. Waar zat u ergens op uw stoel tijdens de achtervolging in die Oosterse stad of tijdens de dolle dubbeldekker-vlucht doorheen het onweer?

En wat kan er meer begeesteren dan de zoektocht naar een schat? Aan de hand van drie stukjes perkament, verborgen in de mast van De Eenhoorn, ontrafelt Kuifje uiteindelijk het fameuze geheim van het schip. Met de dronken hulp van Kapitein Haddock, en de verstrooide steun van tweelinginspecteurs Jansen en Janssen, worden vijanden verslagen en moeilijkheden overwonnen. Bemerk trouwens dat de film doorspekt zit met knipoogjes naar andere stripalbum van Kuifje (de krab met gulden scharen als fontein in het paleis van de sultan), en naar schepper Hergé himself (als portretschilder op de Marollenmarkt die de filmfiguur zijn bekende stripportret overhandigt).

Om uw vermoeden van vooringenomenheid te ontkrachten, som ik tot slot nog enkele minpuntjes op. Pietluttigheden evenwel. Het is me vooreerst niet geheel duidelijk waarom het filmverhaal perse een vervlechting moest worden van drie bestaande albums, te weten: De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. De verhalen van Hergé zijn sterk genoeg om afzonderlijk verteld te worden, me dunkt. Ik voeg daar meteen aan toe dat het een prachtige vervlechting is geworden met enkel de beste stukken uit de drie albums.
Grootmeesters Spielberg en Jackson kunnen ook niet alles overtreffen: dit is een betere intro, en ook deze muziek van de geweldige jeugdserie uit 1992 blijft onvervangbaar. Jammer trouwens dat Jelle Cleymans, en niet Michael Pas de stem van Kuifje voor zijn rekening nam in de Nederlandse versie. Bekijk hieronder de trailer van de film.

Vooreerst is het leuk dat abonnees gewoon maar hoeven in te loggen en een (tweede) versie van hun krant op de iPad elektronisch kunnen lezen. Dat heeft als voordeel dat ik de krant voortaan thuis kan laten en de andere gezinsleden zich niet steeds de vraag hoeven te stellen: waar is Stefaan? (want daar zal de krant wel zijn). Het betekent bovendien dat ik de krant ook gewoon in het buitenland kan blijven doorlezen, mits een dagelijkse toegang van een dertigtal seconden tot internet om de krant te downloaden.

Eenvoud siert hier. De applicatie is goed omdat het geen uitleg behoeft. Alles wijst zichzelf uit. Weinig knoppen. Geen lastige menu’s. Alleen het noodzakelijke. Zo hoort het en in dat verband kan men zich afvragen of ook de keuzemogelijkheid op het hoofdscherm de krant in zijn papieren dan wel in zijn iPad-versie te lezen, niet overbodig is? Wie heeft er immers zin voortdurend in en uit te zoomen, heen en weer te hollen op de veel te grote bladzijden van de papieren krant als een op maat van de iPad gemaakte versie beschikbaar is? Jammer evenwel dat alleen de eigenlijke krant zo’n tabletversie kent: de bijlagen (en in het weekend zijn er dat wat) zijn blijkbaar alleen in hun oorspronkelijke versie raadpleegbaar.

Zoals indirect al even gezegd: u haalt de krant één keer in zijn geheel binnen en hebt voor de rest geen internettoegang meer nodig wanneer u uw leeswerk wenst voort te zetten. Dat leeswerk is bovendien erg aangenaam doordat u niet in kolommen naar beneden leest (en dus voortdurend op en neer zou moeten scrollen), maar gewoon pagina’s afwerkt. Er mogen evenwel gerust nog wat meer hyperlinks worden toegevoegd (naar Google Maps voor plaatsnamen bijvoorbeeld, naar organistaties en documenten) en ook de belofte extra aandacht te besteden aan fotografie moet nog worden ingelost. En waarom geen TV-gids in de tabletversie?

Naast de gebruikelijke schoonheidsfoutjes (zichtbare programmeertaal, hier en daar nog wat onscherpe foto’s), is deze applicatie een schot in de roos. Kan het nog beter? Niet veel, maar toch één suggestie. Dat een papieren krant voor iedereen gelijk moet zijn, is begrijpbaar, maar een elektronische versie mag misschien wat gepersonaliseerder? Welke berichten interesseren de lezer, welke niet? Een meer gepersonaliseerde krant moet haalbaar zijn door te analyseren wat wel, wat niet, wat veel, wat weinig wordt aangeklikt. Ieder Zijn Standaard met alleen die berichten die de abonnee wil lezen? Ieder zijn Standaard kan misschien ook wat goedkoper wanneer blijkt dat de abonnee bijvoorbeeld absoluut geen interesse heeft in sport, mode en (na 450 dagen) binnnenlandse politiek?

• De Standaard, kampioen in ironie
• Niet toevallig De Standaard
• De Standaard is naïef

Hoewel slecht weer vaak een aanleiding vormt om nog eens languit weg te zakken in een malse Kinepoliszetel, was het vorige week lang zoeken naar een geschikte film. Toen we het filmaanbod bekeken, was het Harry buiten beschouwing gelaten (schaam op mij, ik moet part I nog bekijken) kiezen tussen de pest en de cholera -tenzij je van blauwe wezens houdt of als ramptoerist de eerste Pixarflater uit de geschiedenis wilt aanschouwen. Barney, John, lama sabachtani?

Het werd Super 8 van J. J. Abrams, de man wiens bekendste werk de naam kreeg van het gevoel dat hem lijkt te overvallen temidden elk van zijn scenario’s. Lost, verloren, perdu, maar vooral denkend: ‘hoe brei ik hier een einde aan?’. De film begint nochtans goed, in 1979, wanneer een groepje prille tieners besluit een zombieprent te maken voor een filmfestival in de buurt. Joe, vertolkt door een onbekende Joel Courtney, is één van hen en krijgt al snel een oogje op Alice (Elle Fanning), die na lang aandringen akkoord gaat om de rol van tegenspeelster op zich te nemen.

Tijdens de opname van een nachtelijke scène in een verlaten station is de jonge filmploeg getuige van een bizar maar enorm spectaculair treinongeval. De camera valt, blijft draaien en bezorgt hen enkele dagen later de schrik van hun leven. Het spoorwegongeluk zet de buurt op stelten en plots gebeuren er de vreemdste dingen. Honden en magnetrons verdwijnen, afvalcontainers vliegen de lucht in en speciale ordediensten nemen de leiding over. De vader van Joe is sheriff en gaat als een bezeten man op zoek naar de waarheid.

Super 8 zal liefhebbers van spektakelfilms en buitenaardse mysteries zeker weten te bekoren en doet denken aan Lost, Cloverfield, War of the Worlds en E.T. -die fiets léék echt op te stijgen. Spielberg is trouwens een van de drie producers van de film, al denken we dat hij vooral betaald werd voor de rechten op zijn naam, die bovenaan de affiche meer plaats inneemt dan die van Abrams zelf. Wij zijn van mening dat een geraffineerder scenario de kwaliteit van de jonge acteurs, de regie en de muziek net iets meer in de verf had kunnen zetten. Geen Super 8 dus; wat ons betreft een Matige 6.

Sciencefiction is een aartsmoeilijk genre. Ik kan slechts een handvol films opsommen die wisten te overtuigen. De overgrote meerderheid faalt en kan met enige zin voor eufemisme gekwalificeerd worden als een ‘verdienstelijke poging’, wat ongeveer hierop neerkomt: het verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar, en om het geheel toch een schijn van geloofwaardigheid mee te geven, worden de meest absurde verklaringen uitgedacht.

Ook Source Code, met nochtans de niet zo slechte Jake Gyllenhaal in de hoofdrol, past in dat lange rijtje krakkemikkige futuristische films. Laat ik voor een goed begrip een poging ondernemen u uit te leggen waar het verhaal om draait. Wanneer een persoon sterft, blijven de laatste acht minuten uit diens leven opgeslagen in de hersenen. Via een combinatie van ingewikkelde machines en dure software kunnen deze laatste levensminuten herbeleefd worden. Deze ontdekking wordt door een top secret-afdeling van het Amerikaanse leger gebruikt om een nieuwe terroristische aanslag te verijdelen. Daartoe kruipt militair Colter Stevens (die zelf om één of andere reden ook perse dood moet zijn) in het hoofd van één van de mannelijke slachtoffers van een aanslag op een trein naar Chicago, gepleegd door dezelfde dader enkele dagen voordien.

Op zich is dat misschien nog niet zo’n slecht ideetje om een film aan vast te hangen, maar zoals zo vaak laat de uitwerking te wensen over. De film is niet meer dan een saaie aaneenschakeling van een stuk of tien dezelfde terugflitsacties, die allemaal wat op zichzelf staan. Nu eens worden er inzittenden afgerammeld omdat ze naar het oordeel van Stevens verdacht lijken, dan weer zet hij de achtervolging in op de enige islamiet die de trein rijk is. Al die terugflitsacties leveren de regisseur van dienst, ene onbekende Duncan Jones, één groot voordeel op: minstens tien minuten aan beeldmateriaal kon tot zijn geluk, en ons ongeluk, gewoon herbruikt worden.

Na tien dergelijke terugflitsacties is de dader uiteindelijk geïdentificeerd en de bom op de trein gelokaliseerd. Pienter als hij is, stelt Stevens voor nog een allerlaatste keer terug te keren naar de rijdende trein om de bomaanslag te verijdelen en alle inzittenden van een vreselijke dood te redden. Dat hij eigenlijk slechts de laatste acht levensminuten van een dode persoon gewoon herbeleeft, en er dan ook onmogelijk sprake kan zijn van het redden van levens, vergeet u best even. Het absolute dieptepunt van de hele film was dan ook het moment waarop de coördinator van het hele Source Code-programma (rol van Vera Farmiga) een sms ontvangt van Stevens met de boodschap: ‘Als u dit leest, stop dan onmiddellijk met het programma, want u heeft buiten uw eigen weten een geheel nieuwe wereld geschapen…’ Jawade!

Hieronder vindt u tot slot nog één van de trailers van de film (als u toch nog zou twijfelen).

Twintig twintigers naar de twintigste Kerstshow: voor de één stof voor een artikel in een Antwerps dagblad, voor ons een dag om naar uit te kijken. Samson en Gert houden deze kerstvakantie een verjaardagsfeestje in de Elisabethzaal en wij, wij waren erbij: dit is het verslag van de Samson en Gert Kerstshow 2010.

08u56

Het is uitkijken geblazen wanneer we de gladde stenen van het Leuvense Martelarenplein trotseren. Vanaf spoor 9 vertrekt onze trein naar Antwerpen -warempel- op tijd en aan de kinderen die hier en daar wat Samsonliedjes neuriën, merken we dat we juist zitten. In Antwerpen Berchem stappen enkele kinderen uit; bijna roepen we ‘het is een halte verder!’, maar net op tijd merkt een medepassagier op dat ze de leeftijd van twaalf al gepasseerd zijn en dus net buiten de doelgroep van de Kerstshow vallen. We houden wijselijk onze mond.

10u16

Aan de trappen van het Centraal Station vervoegen we de rest van onze groep. Wanneer die compleet is, trekken we naar de Zoo voor een obligaat maar daarom niet onprettig bezoek. Kai Mook weegt intussen al een goede duizend kilogram, maar meer weetjes van de verzorger moeten we helaas aan ons voorbij laten gaan: de geur in het olifantenverblijf is echt niet te harden en we zoeken dus snel andere oorden op. Met de pinguïns en zeehondjes is het op olfactorisch vlak gelukkig iets neutraler gesteld en een berggeit speelt vanop de afgrond een spelletje spring-ik-of-spring-ik-niet met het aanwezige publiek. Helaas voor ons gooit de stevige grip van haar voorpoten roet in het eten. Wie wel een halve meter opspringt is Koen, die in het reptielenverblijf na een por tegen een leguanenpoot merkt dat dat beestje toch niet van plastic blijkt.

12u22

Pizzeria San Remo is in haar nopjes wanneer ze ook dit jaar twintig pizza’s de oven in kan schuiven. Qua prijs/kwaliteit kunnen we je de Pizza Margherita ten zeerste aanbevelen. Naast ons zit een familie die de voorstelling van 11u meepikte. De kindjes zijn vol lof over de show en de ouders kunnen dat alleen maar beamen. We eten dus snel verder en zetten voet naar de Elisabethzaal.

13u46

De laatste rij van het balkon wordt, net als vorig jaar, bezet door een bende twintigers die minstens even luid mee zal zingen als de zes rijen ervoor. Om 14u begint de show en krijgen we het decor voor het eerst te zien: grote en kleine pakjes waartussen de vrienden, het koor, het ballet en ook het orkest hun plaats hebben. Naast Samson en Gert en de vaste figuren spelen ook de afgevaardigde van de minister en Jelle Cleymans een rol: deze laatste is televisiereporter en komt het duo verrassen voor de twintigste verjaardag. Hij biedt hen een reis naar Spanje aan en ze mogen één vriend meenemen: meer hebben Alberto, Van Leemhuyzen en de Burgemeester niet nodig om een onderlinge strijd aan te vatten. Leuk is dat er voor de gelegenheid heel wat oude liedjes aan bod komen: het door Stef Bos geschreven Er zit meer in een liedje bijvoorbeeld, of het bekende Samsonlied. Speciale vermeldingen zijn er voor Eugène Van Leemhuyzen die Dos Cervezas brengt en voor Droom, een verjaardagsnummer waarin zowat alle Studio 100 figuren bezongen worden.

15u40

De show is afgelopen, het ruikt naar vuurwerk en opgewekt verlaten we de zaal. Bij het buitengaan nemen we onze goodiebag in ontvangst. ‘Ik was erbij’, staat daarop te lezen. En daar zijn we blij om.

20e Samson en Gert Kerstshow. Gezien in Antwerpen op 26 december om 14u.

• Samson en Gert Kerstshow 2009
• Samson op de GPS
• Meisjes en jongens, wij stellen jullie voor…

• Bart Peeters: een impressie
• Peeters en zijn B-ploeg
• Slimmer dan de zanger

Hadden jullie het ook, dat fijne Mol-gevoel? Ik alleszins wel, ergens tijdens de eerste opdracht. Was het de combinatie van helikopterbeelden, filmmuziek en een weldoordachte proef of was het gewoon lang geleden dat we nog eens een treinstel óp de sporen hadden zien staan? De eerste aflevering van De Kinderpuzzel, het nieuwe programma van Bart De Pauw, smaakte naar meer.

Kort samengevat moeten (nu nog) 7 koppels trachten te achterhalen welke (telkens 2) kinderen uit een groep van 32 bij welk koppel horen. De kinderen spelen het spel mee en saboteren elke zoektocht naar meer informatie; al kwam die spanning in de tweede opdracht iets minder tot haar recht. Begrijpelijk, want er zijn 32 kinderen en dan kan je niet veel anders dan oppervlakkige beelden verwachten. Anderzijds was deze aflevering ook een eerste kennismaking met het concept en de kandidaten en vermoeden we dus dat de kinderen nog wel straffer uit de hoek zullen komen.

De Kinderpuzzel is het eerste programma van Bart De Pauw sinds zijn vertrek bij Woestijnvis, maar het werd al snel duidelijk dat hij Vandenhaute echt niet nodig heeft om een goed programma op het scherm te brengen. Meer nog: we waren aangenaam verrast toen we zagen dat de alomtegenwoordige Opel Zafira’s vervangen waren door Mercedes-modellen en de obligate spuuglelijke website hoeft nu ook niet meer.

Nog twee puntjes om af te sluiten: de generiek (hierboven) ziet er bijzonder goed uit en Tine Embrechts heeft de smet die haar naam opliep na haar prestaties in Los Zand, als co-host gedeeltelijk kunnen wegwerken. De Kinderpuzzel is een zeer welgekomen vervanging van De Pappenheimers, een format waarvan we ons stiekem afvragen wanneer de frase ‘stoppen op het hoogtepunt’ nu eens eindelijk in de praktijk zal omgezet worden.

De Kinderpuzzel, gezien op zondag 21 februari op Eén
http://www.een.be/kinderpuzzel/

• Neveneffecten op Eén
• Lenaerts en De Pauw voor Studio 100
• Buiten De Zone op dvd

Met 16 waren we zaterdag, een bende twintigers opgegroeid met de dolle avonturen van Samson en Gert. Op de trein werden de bekendste nummers nog een laatste maal opgefrist, want de tijd was gekomen voor een nostalgisch bezoek aan de Samson en Gert Kerstshow 2009.

Kinderachtig, zeg je? Alles voor de commerce? Wie nooit een Kerstshow live heeft meegemaakt, heeft geen recht van spreken. Wie er wel één meemaakte, doet dat zelden in die bewoordingen. Studio 100 weet als geen ander hoe een show professioneel te verzorgen en ook dit jaar was het een totaalspektakel van prachtige decors, een uitmuntend orkest, duizenden lichtjes en perfect ingestudeerde danspasjes. We maakten ook een primeur mee, want het Studio 100 Koor zorgde voor het eerst voor meerstemmigheid in de oude én nieuwe Samsonhits.

Het concept van de Kerstshow is doorheen de jaren enigszins geëvolueerd. Vroeger nam Samson een hoofdrol op zich, nu zijn het de nevenpersonages die voor de grootste lol zorgen. Samsons luik was minder dan de helft van de tijd geopend en sloot zich meestal al na nog geen handvol versprekingen.
Het spektakel sloeg doorheen de jaren ook meer en meer de weg in van het revuetheater, wat een dubbele laag betekende die vooral de ouders enorm appreciëren. Leuk dit jaar was ook de terugkeer van Albert Vermeersch (ten eerste…) en het was duidelijk dat hij daar zelf ook zo over dacht.

Onze vrienden -Samson, Gert, De Burgemeester, Alberto en Van Leemhuyzen- moesten het dochtertje van de Minister entertainen en deden dat met parodieën op welbekende Studio 100 producten. Autopromotie heet zoiets in marketingtermen. Van Van Leemhuyzen als paard Amika over Gert als Josje tot Alberto als Mega Mindy: de acteurs amuseerden zich te pletter en dat straalde zich af op het publiek. Een hilarische show met af en toe een schunnige mop en klassieke maar zeker niet vergeten nummers.

De unanieme vraag om hier een jaarlijkse uitstap van te maken bewijst het: niemand is te oud voor de Samson en Gert Kerstshow. Tot volgend jaar, Gert…

Samson en Gert Kerstshow: De Magisch Kerstbal. Gezien in Antwerpen op 26 december om 14u.

• Samson en Gert Kerstshow 2010
• Samson op de GPS
• De wonderbaarlijke metamorfoses van Alberto Vermicelli

Ben ik een uitzondering als ik zeg dat ik nog nooit een boek van de Britse J.K. Rowling heb gelezen? Laten we gewoon nog even wachten op de film, is mijn standaardantwoord als men me vraagt of ik nu echt geen zin heb de boeken van de tovenaar met zijn brilletje te lezen. Mogen wij jullie een Blu-ray-schijfje opsturen van de laatste Harry Potterfilm en eventueel kunnen jullie hier mooie content uithalen om op jullie blog te plaatsen? Tuurlijk mag dat. Wij zijn sympathieke bloggers, laat die gratis spullen maar komen! Het was mijn allereerste Blu-rayervaring, en het was meteen een schot in de roos. Een knap verhaal verteld via een magisch scherp beeld en een betoverende geluidskwaliteit. Ik vrees dat de boeken dit niet zullen kunnen overtreffen…

In Harry Potter and the Half-Blood Prince heeft Voldemort zowel de Dreuzel- als de tovenaarswereld in zijn greep. Zweinstein is niet meer de veilige thuishaven. Maar oppertovenaar Perkamentus is meer bezig met Harry voor te bereiden op de laatste grote strijd die snel nadert. Samen proberen ze een manier te vinden om de verdediging van Voldemort te doorbreken. Perkamentus schakelt hiervoor zijn oude vriend en collega in; de argeloze bon vivant Professor Hildebrand Slakhoorn, die goede connecties heeft en mogelijk over cruciale informatie beschikt. Intussen krijgen de studenten met een tegenstander van een heel andere orde te maken: hun hormonen.

De eerste Harry Potterfilm dateert intussen alweer van 2001, en terugblikkend was dat veruit de slechtste film uit de hele reeks. Maar Harry groeide, zo ook de kwaliteit van zijn films. Met voorsprong is deze laatste film de meest grimmige en donkere uit de reeks, maar ook de grappigste en meest volwassen film. Harry Potter and the Half-Blood Prince vormt een noodzakelijke tussenschakel naar de climax van het laatste boek, Harry Potter en de Relieken van de Dood, waar de tovenaarsleerling de haast onmogelijke opdracht krijgt de overgebleven Gruzielementen op te sporen en te vernietigen. Het zevende en laatste deel zal overigens in twee films worden gegoten, die in november 2010 en juli 2011 moeten verschijnen.

Tot slot bevatte deze Blu-ray nog enkele leuke, baanbrekende interactieve functies. Via de zogenaamde BD-live functie (pas op: enkel op een BD-live Blu-rayspeler of PS3!) kan je onder meer genieten van een exclusieve sneak preview van Harry Potter and the Deathly Hallows, part 1. We kregen zelfs de kans de film te bekijken in virtuele aanwezigheid van hoofdrolspeler Daniel Radcliffe en regisseur David Yates met de mogelijkheid om live vragen stellen. Het mocht dan wel het allereerste wereldwijde Live Community Screening event zijn, jammer genoeg ondervonden wij (en bij navraag ook heel wat andere bloggers) inlogproblemen waardoor we deze primeur aan ons voorbij hebben moeten laten gaan. Maar niet getreurd, bij Harry Potter and the Deathly Hallows willen we dat nog wel eens proberen.

• Harry Potter and The Order of The Phoenix
• Harry Potter en de Relieken van de Dood
• Harry is back!

Dit was het dan. Met This Is It zien we Michael Jackson nog een allerlaatste keer aan het werk. Geen Wacko Jacko, maar een fitte en gezonde vijftiger die druk in de weer is met de voorbereidingen van zijn combacktournee This Is It. Die concerten in de O2-arena in Londen zouden bijna een jaar duren, maar kwamen er uiteindelijk nooit: de King of Pop stierf op 25 juni van dit jaar aan de gevolgen van een hartstilstand.
Eén ding moge duidelijk zijn: het zou er groots hebben uitgezien. Deze making of van een concertreeks die er nooit kwam, maakt al snel duidelijk dat de popster zijn fans een laatste keer wou verwennen met een spectaculaire en indrukwekkende show. Kosten noch moeite werden gespaard om te imponeren en trakteren. Dansers die in de lucht worden geschoten, een legioen soldaten die Michael zouden begeleiden bij They Don’t Care About Us, en zombies die doorheen de O2-arena zouden rondzweven bij het nummer Thriller. Doodzondejammer dat we de finale versie nooit tezien zullen krijgen.

De voorbereidingen zaten nochtans in een slotfase: de danspassen waren ingestudeerd, de begeleidende filmpjes gemonteerd, het licht- en vuurwerk uitvoerig getest. Nagenoeg alle grote hits zouden de revue passeren. Van Smooth Criminal (waar Michael Jackson in het begeleidende filmpje achtervolgd wordt door Hollywoodster Humphrey Bogart), over Thriller en Earth Song (met een echte bulldozer die het podium zou oprijden) tot Man In The Mirror. Het valt daarbij steeds op hoe Michael Jackson zelf (en niet zozeer regisseur Kenny Ortega) de leiding in handen neemt en zijn eigen werk tot in de allerkleinste puntjes uit het hoofd kent.
Dit postume eerbetoon aan Michael Jackson was goed voor verschillende kippenvelmomenten, en maakte nogmaals duidelijk dat een groot artiest deze wereld heeft verlaten. De bioscoopzaal was voor de verandering even een concertzaal geworden, met Oh, my God-roepende tienermeisjes op de achterste rijen, en waarbij weinigen de drang konden weerstaan die bekende hits gewoon luidop mee te zingen. Bedroefd, maar ook gelukkig Michael Jackson nog een allerlaatste keer te zien performen en daarbij te mogen vaststellen dat de man er mentaal en fysiek een stuk gezonder uitzag dan de media op het einde van zijn leven lieten uitschijnen.
Rust in vrede, Michael.

• Wacko Jacko-masker
• Er mag al eens gelachen worden